Economie

Laat je benen je gedachten in beweging brengen

Mijn hart klopt in mijn borstkas. Mijn bovenbenen branden. Muziek knalt in mijn oren. Ik kijk uit over de daken en de torens van het centrum van Amsterdam en ik voel een explosie van energie.

Het is elf uur ’s ochtends en ik ben net de trappen van het NRC-gebouw opgerend, van de eerste naar de vijfde. Even op adem komen, genieten van het uitzicht, en ik ren met een brede glimlach weer naar beneden. Om met maximale vaart en focus verder te werken.

Het klinkt weinig verheffend, zo’n stukje traprennen. We hebben het hier tenslotte niet over de marathon van New York. Maar het effect op mijn stemming is fenomenaal. En het kost minder dan drie minuten om te doen.

Bungelende beentjes

Motion creates emotion. Dat mantra haalde ik uit een filmpje van Tony Robbins, de Amerikaanse zelfhulpgoeroe. Hij laat de duizenden bezoekers die op zijn seminars afkomen bijvoorbeeld om de haverklap springen, dansen en klappen om enthousiast en energiek te blijven.

Meestal, zegt Robbins, is het gemakkelijker om ons lichaam in beweging te brengen dan onze gedachten of emoties. Want die zijn vaak zo kleverig als stroop. Zelf begint hij de dag met een ijskoud bad en springen op een trampoline om zijn brein te activeren.

Wij moderne kantoormensen lijken de link tussen het lichaam en het hoofd vaak te vergeten. We leven alsof we enkel bestaan uit een klomp hersenen. Die grijze massa verplaatsen we ’s ochtends van de bank naar het bureau, liefst met zo weinig mogelijk moeite, en ’s avonds terug van het bureau naar de bank. Ken je die bevreemdende sensatie dat je naar beneden kijkt en ontdekt dat er benen onder dat brein bungelen?

Tot je ziek wordt natuurlijk. Dan weet je weer heel goed dat je een lichaam hebt.

Scherp mes

Juist op de momenten dat ik de meeste tegenzin heb die trappen op te rennen, merk ik dat het effect het grootst is. Mijn gedachten worden lichter, positiever. Wat eerst nog een olifant leek, wordt nu een mug.

Na zo’n beweegpauze zit ik op het oog weer net zo stil achter mijn computer als daarvoor. Maar in mijn schedel is de boel flink opgeschud. Ik denk helderder, creatiever. Zie oplossingen, hak knopen door. Ik tik een mailtje dat ik aan het uitstellen was, pleeg een telefoontje dat ik eerder nog eng vond. Als een scherp mes snijd ik door mijn taken.

De discopauze is een andere favoriet– vooral op een thuiswerkdag. Ik zet opbeurende muziek op en ga als een gek dansen en springen op de bank. Kijk eens hoeveel energie je daarna hebt.

Maar, hoor ik je zeggen, wat nou als je knetterdruk bent en echt geen tijd hebt voor dit soort gekkigheid? Zelfs 10 seconden zijn genoeg om jezelf te reactiveren. In zo’n situatie doe ik bijvoorbeeld een paar jumping jacks of ga ik een stukje rennen op de plaats.

Nu ben ik op een punt in mijn leven aanbeland dat ik angstaanjagend weinig schaamte overheb. Maar ook ik ben gevoelig voor rare blikken van collega’s. Gelukkig heeft zelfs de meest open kantoortuin nog verborgen hoekjes. Misschien kende je de wc al als een goede verstopplek als je moet huilen op je werk. Is ook een prima plaats om stiekem te dansen.

Ongeïnspireerde pudding

Een ander voordeel van beweegpauzes is dat je het stilzitten doorbreekt. Ik was geschokt te horen dat mensen die acht uur per dag zitten, 40 procent meer kans hebben om vroeg te overlijden. Vooral lang aaneen zitten is heel slecht voor een mens. En hoe lang zit de gemiddelde Nederlander? Negen uren per dag!

NRC Slim leven

Elke maandag de beste stukken over zelfverbetering en levensvragen.

Inschrijven

Zo gek is het ook niet: velen van ons verdienen ons geld met zitten. Nou ja, niet met zitten an sich natuurlijk. Maar met het werk wat we dan doen. Programmeren, schrijven, analyseren, praten, luisteren, telefoontjes beantwoorden, noem maar op.

Eigenlijk doen we dus dodelijk werk met zijn allen. Ik zie de toekomstige rechtszaken al voor me, tegen werkgevers die nu al kunnen weten dat zitten schadelijk is, maar ons daar niet goed over voorlichten. Net als die zaken van slachtoffers van asbest en chroom-6. Want waar zijn de sta-bureaus, de wandelvergaderingen, de collectieve gymnastieksessies op kantoor?

Tot het zover is: neem alvast zelf verantwoordelijkheid voor je lijf en je brein. Dus homo sedentarius, de volgende keer dat je als een ongeïnspireerde, ontevreden pudding achter je bureau hangt: sta op. Dat is al een overwinning op zich. Loop een blokje door je werkruimte. En als je de geest krijgt, ga dan springen, dansen, huppelen, skippyballen. Wat maar werkt voor jou.

We zien elkaar in het trappenhuis.